Ang Human Zoo ng mga Pilipino: 1904 St. Louis World’s Fair

Isipin mo—ikaw, dinala sa malayong bansa. Inilagay ka sa loob ng bakod. Pinapanood ka ng libu-libong tao araw-araw. Pinapagawa ka ng mga ritwal, mga sayaw, mga tradisyon—hindi dahil gusto mo, kundi dahil iyon ang inaasahan ng mga nanonood. Binabayaran ka ng kaunti, o minsan, hindi ka binabayaran. At ang kapaligiran mo, malamig. Ang kultura mo, binabago. Ang pagkatao mo, ginagawang eksibisyon.

Hindi ito kathang-isip. Ito ang nangyari sa mahigit 1,100 Pilipino noong 1904 St. Louis World’s Fair sa Missouri, Estados Unidos.

Ito ang kwento ng isa sa mga pinakamalaking “human zoo” sa kasaysayan ng mundo.

Ano ang 1904 St. Louis World’s Fair?

Ang Louisiana Purchase Exposition, o mas kilala bilang 1904 St. Louis World’s Fair, isang malakihang pagdiriwang. Ang tema—ang ika-100 taon ng Louisiana Purchase, ang pagbili ng Estados Unidos ng malaking teritoryo mula sa Pransya noong 1803.

Pero lampas sa pagdiriwang ito, ang layunin ng World’s Fair—ipakita sa mundo ang “kagandahan” at “tagumpay” ng American civilization. Ipakita ang teknolohiya. Ipakita ang industriya. At ipakita ang mga bagong kolonya ng Estados Unidos.

Ang fair, ginanap mula Abril 30 hanggang Disyembre 1, 1904. Umattend ang halos 20 milyong tao. May mahigit 1,500 gusali sa loob ng 1,200 acres ng lupa. Ang budget, $50 million—sobrang laki noon.

May mga eksibisyon ng teknolohiya—ang unang air conditioner, player piano, wireless phone, wall plug, fax machine, answering machine. May replika ng mga kilalang gusali. May mga parada. May mga kompetisyon.

Pero ang Philippine Reservation—ang 47-acre exhibit kung saan inilagay ang mga Pilipino—ang naging pinakasikat na attraction. Ayon kay David Francis, ang chief executive ng fair, 99 out of 100 visitors pumunta sa Philippine Reservation.

Bakit? Dahil ito ang pinaka-exotic. Ito ang pinaka-controversial. Ito ang “human zoo.”

Bakit Dinala ang mga Pilipino sa St. Louis?

Noong 1904, bagong-bago pa lang ang pag-aari ng Estados Unidos sa Pilipinas. Noong 1898, kinuha nila tayo mula sa Espanya through the Treaty of Paris. Noong 1899-1902, lumalaban pa ang mga Pilipino sa Philippine-American War—isang brutal na giyera kung saan namatay ang mahigit 200,000 Pilipino.

Pero officially, “tapos” na ang giyera noong 1902. Kaya ang Estados Unidos, gusto nilang ipakita sa mundo—at sa sariling mamamayan—na “successful” ang kolonisasyon nila ng Pilipinas.

Si William Howard Taft, governor-general ng Pilipinas noon (at magiging presidente ng Estados Unidos later), nag-coordinate ng transport ng mga Pilipino to St. Louis. Ang War Department, nag-provide ng budget—$1.5 million. Sobrang laki noon.

Ang dahilan, ayon kay Taft: ang fair, magiging “tool for pacification.” Ipapakita sa mga Pilipino ang “kagandahan” ng American civilization. Mabibilib sila. At dahil doon, hihinto na ang resistance.

Pero ang tunay na dahilan—propaganda. Ipapakita sa mga Amerikano na “kailangan” ng mga Pilipino ang American rule. Na “barbaric” tayo. Na “uncivilized” tayo. Na kailangan tayo ng “civilizing mission” ng mga puti.

Ang Philippine Reservation: Ang Pinakamalaking Human Zoo

Ang Philippine Reservation, 47 acres. Ang pinakamalaki sa lahat ng “living exhibitions” sa fair.

Doon, dinala ang mahigit 1,100 Pilipino mula sa iba’t ibang tribo:

• Igorot mula sa northern Luzon
• Bagobo mula sa Mindanao
• Samal Moro mula sa Mindanao
• Negrito (Aeta) mula sa Luzon
• Bisaya mula sa Visayas
• At iba pa

Kasama rin doon ang 400 Philippine Scouts—mga sundalong Pilipino na aligned sa Estados Unidos.

Ang setup, parang “village.” May mga replika ng bahay, simbahan, parke, gusali—para ipakita ang “authentic Filipino life.” Pero ang totoo, distorted ang representation. Ang mga nandoon, karamihan mga katutubong nakatira sa mga liblib na lugar—hindi representative ng majority ng Filipinos noong 1904.

Ano ang Ginagawa ng mga Pilipino Doon?

Ang mga tao sa reservation, pina-perform. Araw-araw. Para sa entertainment ng mga bumisita.

1. Mga ritwal at seremonya Ang mga Igorot, pina-perform ng kanilang traditional dances. Ang mga ritwal na dati ginagawa lang sa spiritual occasions, ginawa nang daily show.

2. Pag-susuot ng traditional costume Ang mga katutubo, pinilit na magsuot ng g-string lang o ng minimum na damit—kahit hindi naman ganoon talaga ang kadalasang sinusuot nila. Ginawa ito para mas “exotic” tingnan, mas “savage.”

3. Pag-patay at pagkain ng aso Ito ang pinaka-controversial. Ang Igorot people, may tradition talaga ng pagkain ng aso—pero bihira lang ito. Hindi araw-araw. Hindi ritual. Pero sa fair, pinilit silang kumain ng mga aso kada linggo para sa entertainment ng mga nanonood.

Ang irony—ginawang spectacle ang isang aspeto ng kultura na hindi naman regular occurrence. At dahil dito, nag-develop ang stereotype na ang mga Pilipino, “dog-eaters.”

4. Mock battles May mga staged battles between Filipino “insurgents” at American soldiers. Ang goal, ipakita na ang mga Pilipino, “rebels” na kailangan ng pag-pacify. Ang Americans, “heroes” na nagdala ng kapayapaan.

Sa mga laban na ito, minsan nasasaktan talaga ang mga performers. Minsan namatay pa. Pero patuloy pa rin ang show.

5. Anthropological tests Ang mga scientists at anthropologists, nag-conduct ng measurements. Cranial capacity. Reaction time. Memory tests. Emotional responses. Ang goal, i-prove na ang mga non-white races, inferior sa whites.

Ang direktor ng Anthropology Department, si W.J. McGee, nagsabi na ang layunin—ipakita ang “human progress from the dark prime to the highest enlightenment, from savagery to civic organization.”

Ang assumption—ang white Americans, nasa “highest enlightenment.” Ang Filipinos, nasa “dark prime.”

Racist. Dehumanizing. Walang respeto sa dignity.

Ang “Anthropology Days”: Racist Olympics

Noong Agosto 12-13, 1904, kasabay ng 1904 Summer Olympics sa St. Louis, may “Anthropology Days.”

Ang konsepto—paligsahanin ang mga indigenous people sa iba’t ibang athletic events. Track and field, archery, swimming, tug-of-war. Ang goal, i-prove na ang white athletes, superior physically.

Pero ang irony—ang mga indigenous people, walang training. Hindi rin nila alam ang rules. Kaya syempre, natalo sila.

At ginawang “proof” ito na ang non-white races, biologically inferior. Na hindi sila capable ng self-governance.

Si James Sullivan, direktor ng athletic portion ng fair, nagsabi: “The meet serves to demonstrate the fact that the savage is not the physical wonder which many claim him to be.”

Propaganda. Purong rasismo.

Ang Epekto sa mga Pilipino

1. Kamatayan

Ang St. Louis, malamig. Ang mga Pilipino, hindi sanay. Walang sapat na damit. Walang proper shelter.

Ang resulta—maraming nagkasakit. Pneumonia. Tuberculosis. At maraming namatay.

Hindi documented ang eksaktong bilang. Pero may reports na at least ilang dosenang Pilipino ang namatay during o immediately after the fair.

2. Walang Bayad

Ang ipinangako sa mga performers—2,000 pesos. Malaking halaga noon. Kaya pumayag ang marami.

Pero ang totoo—hindi lahat nabayaran. May mga nagreklamo pagkatapos na hindi nila natanggap ang kumpletong sahod.

Exploitation.

3. Hindi Nakauwi

Hindi lahat nakabalik ng Pilipinas. Ang iba, pumunta pa sa Chicago para sa ibang exhibits. Ang iba, naglaho na lang.

May isa pang Pilipino, si Cabrera Antero, nanatili sa Estados Unidos. Nag-asawa. Nag-anak. At noong 2011, may artist na si Taryn Simon na nag-trace ng 158 descendants niya. Ang diaspora nila, kumalat na sa Pilipinas, Estados Unidos, Guam, Canada, Australia, Kuwait.

Ang legacy ng 1904 fair, nandoon pa rin sa bloodline na yan.

Ang Dogtown Legend

May isang neighborhood sa St. Louis na tinatawag na “Dogtown” hanggang ngayon.

Ang legend—noong panahon ng fair, nawawala ang mga aso sa lugar. At dahil nalaman ng mga tao na ang Igorot kumakain ng aso, sinisi nila ang mga Pilipino. Kaya naging “Dogtown” ang tawag.

Totoo ba ito? Hindi malinaw. May historians na nagsasabi na ang pangalan, galing sa ibang source. Pero ang legend, nanatili. At pruweba ito kung gaano katindi ang negative stereotype na nabuo ng fair.

Ang Pagpapatuloy ng Exploitation: Truman Hunt

Ang 1904 fair, hindi natapos doon.

May isang Amerikano na si Dr. Truman Hunt. Naging lieutenant governor siya ng Bontoc, Luzon. Nakitira siya sa mga Igorot. Naging close siya sa kanila.

Pero kinuha niya ang tiwalang ito para mag-exploit.

Noong 1905, dinala niya ang mga Igorot sa Coney Island, New York. Gumawa siya ng sariling “human zoo.” Ang tawag, “Head-Hunting Igorrotes.”

Binigyan niya ng mga aso ang Igorot para kainin—ginaya ang St. Louis setup. At nagkalat siya ng pekeng kwento sa mga dyaryo. Halimbawa, may nakaligtas daw na aso, at hinabol ng Igorot “like savages.”

Propaganda.

Nang tumagal, nag-investigate ang US government. Guilty daw si Hunt ng wage theft. Pinilit siyang isara ang exhibit. Pero ang damage, nagawa na.

Ang Mga Kritiko

Hindi lahat ng Amerikano, sumuporta sa human zoo.

May anti-imperialist movement na nag-protest. May mga intellectuals, writers, activists na nagsabi—ito ay inhumane. Ito ay exploitation.

May mga newspaper articles na nagsulat ng critical pieces. May mga Filipinos din sa Estados Unidos—scholars, students—na nag-voice out ng opposition.

Pero ang majority ng public, nag-enjoy pa rin. Ang racism noon, normalized. Kaya walang malaking backlash.

Ang Mas Malawak na Konteksto: Ang Era ng Human Zoos

Ang 1904 St. Louis fair, hindi isolated incident.

Mula late 1800s to early 1900s, uso ang “human zoos” o “ethnological exhibitions” sa Europa at Amerika. Dinala ang indigenous people from Africa, Asia, Latin America, Pacific Islands—at inilagay sa loob ng enclosures, zoos, world’s fairs.

Ang goal, parepareho—ipakita ang “superiority” ng white race. I-justify ang colonialism. I-entertain ang white audience.

Examples:

• 1889 Paris World’s Fair — may “Negro Village” with 400 indigenous people
• 1887 Madrid — may exhibit ng Filipinos (under Spanish rule pa noon) na namatay ang 4 sa loob ng exhibit
• 1908 Edinburgh — may “Senegal Village”

Ang pattern, parepareho. Exploitation. Dehumanization. Racism.

Ang Legacy: Stereotype na Nananatili

Ang 1904 St. Louis World’s Fair, nag-solidify ng negative stereotypes sa mga Filipinos.

1. Ang “dog-eater” stereotype Hanggang ngayon, may mga tao pa ring tumatawag sa Filipinos as “dog-eaters.” Ang ugat nito, partly galing sa 1904 fair.

2. Ang “savage” image Ang perception na ang Filipinos, “uncivilized,” “primitive,” “backward”—nagsimula partly dahil sa mga exhibit.

3. Ang justification ng colonialism Ang fair, ginawang “proof” na ang Filipinos, “kailangan” ng American rule. Na hindi tayo capable ng self-governance.

Ang Kahalagahan ng Pag-alala

Bakit importante na alalahanin ang 1904 St. Louis World’s Fair?

Una, ito ay parte ng history natin. Ang trauma. Ang exploitation. Ang racism. Hindi natin pwedeng kalimutan.

Pangalawa, ito ay reminder kung ano ang ginawa ng colonialism. Ang dehumanization. Ang commodification ng kultura. Ang propaganda.

Pangatlo, ito ay lesson tungkol sa racism at white supremacy. Kung paano ginagamit ang “science” para i-justify ang oppression.

At pang-apat, ito ay call to action. Para labanan ang stereotypes. Para i-reclaim ang narrative. Para ipakita sa mundo na ang Filipinos, hindi “exhibits.” Tayo ay tao—may dignity, may kultura, may karapatan.