Bakit Madaming Nars Abroad? Ang Kwento ng Pilipinong Nars sa Mundo
Pumunta ka man sa isang ospital sa New York, London, Riyadh, o Singapore—malaki ang posibilidad na Pilipino ang mag-aalaga sa iyo. Hindi ito coincidence. Hindi rin ito basta-basta nangyari.
Ang Pilipinas ang pinakamalaking tagapag-export ng nars sa buong mundo. At ang kwentong ito—kung paano, bakit, at ano ang kapalit—ay mas malalim kaysa sa simpleng “gusto nilang kumita ng malaki sa ibang bansa.”
Gaano Karami Nga Ba?
Bago tayo pumunta sa kasaysayan, tingnan muna natin ang laki ng usapin.
Ang Pilipinas ang pinakamalaking tagapag-export ng nars sa buong mundo. Ayon sa Filipino Nurses United, mga isang-katlo ng mahigit 900,000 registered nurses sa Pilipinas ay nagtatrabaho sa ibang bansa noong 2021. Ayon sa DOH, 316,000 licensed Filipino nurses—o 51 porsyento ng kabuuang bilang ng mga kwalipikado—ang namigrante na sa ibang bansa.
Sa Estados Unidos lang, ang mga Pilipinong nars ay bumubuo ng 33 porsyento ng lahat ng foreign-born registered nurses noong 2022. At ayon sa OECD, 240,000 nars mula Pilipinas ang nakapwesto na sa mga bansang tulad ng Austria, Belgium, Canada, Denmark, France, Germany, at Iceland—at mga 15,000 hanggang 20,000 pa ang umaalis bawat taon.
Ang tanong: bakit ganito? Paano naging ganito?
Ang Ugat: Kolonyalismo at English Education
Para maintindihan ang kwentong ito, kailangan nating bumalik sa 1898.
Matapos ang Spanish-American War, “ibinenta” ng Espanya ang Pilipinas sa Estados Unidos sa halagang $20 milyon. Sinimulan ng mga Amerikano ang kanilang patakaran ng “Benevolent Assimilation”—ang ideya na aayusin nila tayo, tuturuan, gagawin tayong “sibilisado.” Isa sa pinakamalaking pagbabago: ang pagtatatag ng public education system na nagtuturo sa Ingles.
Noong early 1900s, laganap ang malaria at cholera sa Pilipinas. Kailangan ng maraming tao para sa public health work, pero kulang ang mga Amerikanong nars. Kaya nagsimula silang mag-train ng mga lokal. Noong 1906, itinatag ang Mary Johnston Hospital School of Nursing. Noong 1907, sumunod ang Philippine General Hospital School of Nursing. Ito ang simula ng formal na nursing education sa bansa natin.
Noong 1903, dumating ang Pensionado Act—isang scholarship program na nagpadala ng mga Pilipinong estudyante sa Amerika para mag-aral, kasama na ang nursing. Ang layunin, umuwi sila at magserbisyo sa gobyerno. Pero hindi lahat umuwi. Ang ilan, nanatili sa Amerika. At nagtatag sila ng unang pundasyon ng Filipino nurse diaspora.
Pagkatapos ng World War II, sa loob lang ng limang taon, ang bilang ng mga Pilipinong nars sa Pilipinas, tumaas ng 700 porsyento—mula 7,000 noong 1948 hanggang 57,000 noong 1953. Noong 1948, ipinatupad ng US ang Exchange Visitor Program—nagpapahintulot sa mga dayuhang health professionals na magtrabaho sa mga American hospital bilang trainees. Maraming Pilipino ang sumali. At marami, nanatili.
Ang kolonisasyon ng Amerika, hindi lang nag-iwan ng English language sa atin. Nag-iwan ito ng buong sistema ng nursing education—na sadyang nakadisenyo para makatulong sa pangangailangan ng ibang bansa.
Bakit Sila Hinahanap ng Buong Mundo?
May tatlong dahilan kung bakit ang mga Pilipinong nars ang pinaka-in-demand sa buong mundo.
Una, ang Ingles. Ang Pilipinas ay niraranggo bilang ika-22 sa 111 bansa sa English Proficiency Index. Sa isang trabaho kung saan mahalaga ang komunikasyon sa mga pasyente, doktor, at ibang healthcare workers, ang kahusayan sa Ingles ay malaking kalamangan.
Pangalawa, ang kalidad ng training. Ang bilang ng nursing schools sa Pilipinas ay tumaas mula 17 noong 1940 hanggang 429 noong 2005, at umabot na sa 1,282 noong 2023. Ang curriculum ng marami sa mga ito ay nakahanay sa international standards—kaya ang mga Pilipinong nars, ready na pagdating sa ibang bansa.
Pangatlo, ang “malasakit.” Hindi ito marketing lang. Ayon mismo sa British Ambassador sa Pilipinas, ang dahilan kung bakit in-demand ang mga Pilipinong nars sa UK ay ang isang bagay na tinatawag nilang “malasakit”—isang uri ng compassion na natural sa kulturang Pilipino. Lumaki tayo sa kulturang pinahahalagahan ang pag-aalaga sa pamilya, sa matatanda, sa mga mahihina. At dalhin mo ‘yan sa trabaho, maramdaman ng mga pasyente.
Ang Malungkot na Bahagi: Bakit Talaga Sila Umaalis
Kahit gaano kaganda ang mga dahilang nabanggit, ang tunay na pangunahing dahilan kung bakit umaalis ang mga nars natin ay isa lang—ang sweldo.
Ang entry-level na buwanang sahod ng nars sa gobyerno ay P32,097, at P8,000 hanggang P13,500 naman sa mga private hospitals. Ikumpara mo ‘yan sa Amerika, kung saan ang average na sahod ng nars ay $77,000 bawat taon, o mga $6,416 bawat buwan. Sa UK, £25,000 hanggang £40,000. Sa Canada, CAD 70,000 hanggang CAD 95,000.
Hindi lang malayo ang agwat—napakalayo. At hindi lang ito usapan ng lifestyle upgrade. Para sa maraming pamilya, ito ang pagkakaiba ng hirap at kaginhawahan.
Ayon sa Filipino Nurses United, ang ideal na nurse-to-patient ratio sa ospital ay 1:12—pero sa realidad, may mga nars na nag-aalaga ng 20 hanggang 50 pasyente sa isang shift. Overworked at underpaid—sa parehong oras.
Marami sa mga nars na hindi naman umaalis sa bansa, nag-iiwan ng propesyon—pumupunta sa call centers o ibang trabaho online. Hindi dahil hindi nila gusto ang nursing, kundi dahil hindi sustainable ang sweldo.
Ang Cruel Irony: Shortage Dito, Abundance Doon
At narito ang pinakamasaklap na bahagi ng kwentong ito.
Ayon sa datos, ang Pilipinas ay kulang ng 127,000 nars para makapagbigay ng optimal na healthcare sa populasyon—at ang bilang na iyon ay inaasahang lalaki pa hanggang 250,000 boks ng 2030. Sa kasalukuyang rate ng graduation, aabutin ng 12 taon para mapunan ang kakulangan.
Ang Pilipinas, ang bansa na nag-e-export ng pinaka-maraming nars sa mundo, ay kulang sa sarili nitong mga nars.
Noong COVID-19 pandemic, naging malinaw na ito. Walang sapat na healthcare workers para sa sariling mga pasyente. Ang mga nars na natira, nagtrabaho nang sobra-sobra, marami nang proteksiyon, marami sa kanila ay nagkasakit o namatay. At sa pagbubukas ulit ng mga hangganan pagkatapos ng pandemya, maraming bansa ang nag-alok ng mas attractive na packages sa mga Pilipinong nars—mas mataas na sweldo, mas magandang benepisyo, at mas madaling visa provisions—at muling nagpatuloy ang alon ng pag-alis.
Sinubukan ng gobyerno na pigilan ito sa pamamagitan ng deployment ban—nilimitahan ang bilang ng mga health workers na puwedeng umalis. Pero umani ito ng matinding kritisismo. Para sa mga nars, parang sinasabi sa kanila: “Manatili kayo rito—pero hindi namin itatataas ang inyong sweldo.”
Ang Mas Malalim na Tanong
Ang kwento ng Pilipinong nars ay hindi lang kwento ng tagumpay sa ibang bansa. Ito ay salamin ng isang mas malaking problema—isang sistema na sinanay at handa tayong mag-export ng ating pinakamahuhusay, pero hindi handang panatilihin sila dito.
Ang remittances mula sa mga Pilipinong nars sa ibang bansa ay nagdudulot ng humigit-kumulang $8 bilyon bawat taon sa ekonomiya ng Pilipinas—mga 25 porsyento ng lahat ng remittances. Kaya ang brain drain na ito, may economic benefit para sa bansa. Pero ang tanong—sustainable ba ito? At tama ba?
Ang bawat Pilipinong nars na pumunta sa ibang bansa ay may dahilan. Mayroon siyang pamilyang inaalagaan, mga pangarap na pinagsisikapan, mga sakripisyong ginagawa. Hindi sila dapat sisihin sa pagpili ng mas magandang buhay.
Ang dapat sisihin, yung sistema na hindi kailanman binigyan sila ng dahilan para manatili.