Bakit Maraming Pilipino sa Estados Unidos?

Alam mo ba na ang Estados Unidos, ang bansang may pinakamaraming Pilipino sa buong mundo bukod sa Pilipinas? Mga 2.1 milyong Pilipino ang nakatira doon bilang imigrante, at kung isasama mo pa ang mga Pilipino-Amerikano na ipinanganak na sa Estados Unidos, umabot na sa 4.6 milyon ang kabuuang populasyon. Ang tanong, bakit nga ba ang daming Pilipino sa Amerika?

Ang Ugat ng Lahat: Kolonisasyon

Ang simpleng sagot—dahil sa kolonisasyon ng Estados Unidos sa Pilipinas noong ika-19 na siglo. Noong 1898, matapos ang Spanish-American War, kinuha ng Estados Unidos ang Pilipinas mula sa Espanya. At mula noon, nagsimula ang malalim na koneksyon sa pagitan ng dalawang bansa—koneksyon na hanggang ngayon, ramdam pa rin.

Pero ang kuwento ng mga Pilipino sa Amerika, mas matagal pa kaysa 1898. Noong 1587 pa—oo, ika-16 na siglo—may unang documented na presensya ng mga Pilipino sa kung ano ngayong Estados Unidos. May mga Filipino sailors na nakarating sa Morro Bay, California habang nakasakay sa Spanish galleon.

Tapos noong 1763, nagtayo ang mga Pilipino ng permanent settlement sa Louisiana—sa lugar na tinatawag na St. Malo. Mga mangingisda at seafarer sila na tumakas mula sa pinilit na paggawa sa mga Spanish galleon. Nagtayo sila ng bahay na nakatirik sa poste at bumuo ng fishing at shrimping industry sa bayous ng Louisiana.

Pero ang tunay na mass migration, nagsimula talaga noong naging kolonya tayo ng Estados Unidos.

Ang Unang Alon: Manongs at Sakadas (1900s-1934)

Noong ginawang kolonya ng Estados Unidos ang Pilipinas, naging “US nationals” ang mga Pilipino—ibig sabihin, hindi sila US citizens, pero hindi rin sila “aliens” o dayuhan. May karapatan tayong magtrabaho sa Amerika nang walang masyadong restriction.

Dahil dito, nagsimula ang malakihang migration. Mula 1906 hanggang 1932, mahigit 150,000 Pilipino ang pumunta sa Estados Unidos.

Hawaii at ang Sugarcane Plantations

Kalahati sa kanila, pumunta sa Hawaii para magtrabaho sa mga sugarcane plantations. Ang Hawaii noon, bagong annex lang din ng Estados Unidos noong 1898, kaya kailangan nila ng labor. Ang mga Pilipino, tinawag na “sakadas” (plantation workers).

Ang kondisyon sa mga plantations, napakahirap. Mainit, nakakapagod, mababa ang sahod. Pero kumpara sa Pilipinas, mas mataas pa rin ang kita. Kaya maraming Pilipino, lalo na galing Ilocos, ang nag-migrate para magpadala ng pera sa pamilya.

California at ang Mga Farms

Ang kalahati naman, pumunta sa West Coast—lalo na sa California. Nagtrabaho sila sa mga fruit at vegetable farms—sa Salinas Valley, San Joaquin Valley, Sacramento. May iba ring nagtrabaho sa Alaskan fishing at cannery industries.

Ang mga Pilipinong ito, tinawag na “Manongs” (kuya sa Ilocano). Karamihan sa kanila, lalaki—mga 94% ng Filipino immigrant workforce noon, puro lalaki. Ang plano nila, magtrabaho ng ilang taon, magipon, tapos babalik sa Pilipinas para bumili ng lupa o bahay.

Pero madami sa kanila, hindi na nakabalik. Naging permanente na silang bahagi ng America.

Ang Pensionados

May isa pang grupo—ang “pensionados.” Ito ang mga scholarong Pilipino na pinapadala ng US government sa Amerika para mag-aral. Noong 1903, may Pensionado Act na nag-allocate ng funds para sa mga Pilipino na mag-aral sa American universities.

Ang ideya, pag-aralan nila ang American way of life, tapos babalik sila sa Pilipinas para magturo at magpalaganap ng American ideals. Pero syempre, may ilan na nanatili na lang sa Amerika pagkatapos ng pag-aaral.

Racism at Discrimination

Pero hindi madali ang buhay ng mga Pilipino noon sa Amerika. Nakaranas sila ng matinding racism at discrimination.

May anti-miscegenation laws—batas na nagbabawal sa mga Pilipino na mag-asawa ng puti. Pilit silang itinatrato na “second-class” kahit technically, US nationals sila.

May mga race riots din tulad ng nangyari sa Watsonville, California noong 1930. Ano’ng dahilan? Galit ang mga puting Amerikano dahil ang mga Pilipino, nakikipag-date sa mga puting babae at “kumukuha” ng trabaho.

Ang Great Depression pa, lalong nagpalala ng sitwasyon. Nawalan ng trabaho ang marami, at ang mga Pilipino ang naging scapegoat.

Ang Tydings-McDuffie Act: Pagsasara ng Pinto (1934)

Noong 1934, napirmahan ang Tydings-McDuffie Act. Ang batas na ito, nag-promise ng independence sa Pilipinas after 10 years (mula 1934, magiging independent tayo noong 1946).

Sounds good, diba? Pero may catch.

Dahil pipirmahan na ang independence, hindi na tayo magiging “US nationals”—magiging “aliens” na tayo. At bilang aliens, pwede na tayong i-restrict ng immigration laws.

At ano’ng ginawa ng Estados Unidos? Nag-impose ng quota ng 50 persons kada taon lang. Limampu lang. Ang minimum quota para sa lahat ng ibang bansa, 100—pero ang Pilipinas, 50 lang.

Bakit? Dahil sa racism. Gusto nila isara ang pinto sa mga Pilipino. Ang anti-Filipino lobby, lalo na sa California, sobrang lakas. Gusto nilang wala nang dumating pang Pilipino.

Kaya effectively, mula 1934, huminto ang malakihang migration. At dahil Great Depression din noon, plus World War II, konti lang talaga ang mga Pilipino na nakapunta sa Amerika noong mga taong iyon.

Ang Ikalawang Alon: War Brides at Veterans (1940s-1960s)

Pero pagkatapos ng World War II, may bagong wave of migration.

War Brides

Noong World War II, maraming American soldiers ang naging stationed sa Pilipinas. Lumaban sila kontra sa Japanese occupation. At habang nandoon sila, may mga na-in love sa mga Pilipina.

Pagkatapos ng giyera, umuwi sila sa Estados Unidos—kasama ang mga asawa nilang Pilipina. Ito ang tinatawag na “war brides.”

Noong 1946, may Luce-Celler Act na pinayagan ang mga Pilipinong mag-naturalize bilang US citizens at tumaas ang quota mula 50 sa 100. Maliit pa rin, pero at least may pagbabago.

Pero ang totoo, mas maraming Pilipino ang nakapasok kaysa sa legal quota. Paano? Dahil ang war brides at ang mga anak nila, exempt sa quota. Pati ang mga Pilipinong sumali sa US military, exempt din.

Military Recruitment

Simula 1901 pa, pinapayagan na ng US Navy na mag-enlist ang mga Pilipino. Kaya maraming Pilipino ang naging sailors. At kahit may magiging restrictions—na pwede lang sila maging stewards at mess attendants—marami pa rin ang sumali.

Bakit? Dahil ito ang daan tungo sa Amerika. Pag nag-serve ka sa US military, pwede kang mag-immigrate, pwede mo ring dalhin ang pamilya mo.

Kaya noong 1940s to 1960s, maraming Pilipino ang naging parte ng US military communities—lalo na sa mga naval bases.

Ang Ikatlong Alon: Healthcare Professionals (1965-present)

Pero ang pinakamalalaking wave of Filipino immigration, nagsimula noong 1965.

Noong taong iyan, ipinasa ang Immigration and Nationality Act of 1965 (tinatawag ding Hart-Celler Act). Ito ang batas na nag-abolish ng discriminatory quota system at nag-establish ng preference system based on family reunification at needed job skills.

At dahil dito, bumukas ang pinto para sa mga skilled workers—lalo na sa healthcare professionals.

Ang Exchange Visitor Program

Pero actually, nagsimula na ang dating ng nurses noong 1950s pa through ang Exchange Visitor Program (EVP). Ito ang programa na nagdala ng foreign professionals—kasama ang Filipino nurses—sa Estados Unidos para magtrabaho pansamantala.

Ang ideya noon, dahil sa Cold War, gusto ng Amerika na magpalaganap ng democratic ideals. At kailangan din nila ng nurses kasi kulang ang supply pagkatapos ng World War II.

Kesa i-improve ang working conditions at salaries ng nurses sa Amerika para bumalik ang mga umalis, mas mura para sa kanila na mag-recruit ng foreign nurses. Kaya pumunta sila sa Pilipinas.

Bakit ang Pilipinas?

Perpekto ang Pilipinas para dito. Bakit?

Una, noong panahon ng American colonization, nagtayo ang Amerika ng nursing schools sa Pilipinas. Itinuro nila ang American curriculum, American nursing practices, American terminology. Kaya ang mga Filipino nurses, trained na talaga sa American system.

Pangalawa, ang Filipinos, marunong mag-English. Madaling makakaintindi, madaling makakapag-communicate.

Pangatlo, mataas ang unemployment rate sa Pilipinas. Maraming nurses na walang trabaho o kaya sobrang baba ng sahod. Kaya willing silang mag-migrate.

Medicare at Medicaid

Noong 1965, sa parehong taon ng Immigration and Nationality Act, nag-launch din ng Medicare at Medicaid ang US government. Biglang dumami ang access sa healthcare. Sa unang taon pa lang, 19 million Americans ang nag-enroll sa Medicare.

Ano’ng ibig sabihin nito? Biglang tumataas ang demand para sa healthcare workers. At wala silang sapat na supply.

Kaya ano’ng ginawa nila? Nag-recruit ng foreign nurses lalo na from the Philippines.

Ang Pagdami ng Nursing Schools sa Pilipinas

Dahil alam ng Philippine government na malaking oportunidad ito, inencourage nila ang pagdami ng nursing schools. Noong 1940, may 17 nursing schools lang sa Pilipinas. Noong 2005, umabot na sa 429. At noong 2023, 1,282 nursing schools na ang meron tayo.

Imaginin mo, 1,282. Sobrang dami. Bakit? Kasi alam ng maraming Pilipino, ang nursing, ticket papuntang abroad—lalo na sa Amerika.

Si President Marcos at ang OFWs

Noong panahon ni President Ferdinand Marcos (1966-1986), actively pa nga niya ine-encourage ang emigration ng nurses.

Bakit? Dahil economic crisis ang Pilipinas. Mataas ang unemployment. At pag umalis ang nurses, bababa ang competition sa job market. Tsaka, ang nurses abroad, nagpapadala ng pera sa pamilya—ang remittances na ito, tumutulong sa economy.

Kaya naging government policy na talaga na i-promote ang overseas employment. Dito nagsimula ang konsepto ng OFWs (Overseas Filipino Workers).

Ang Bilang

Mula 1960 hanggang ngayon, mahigit 150,000 Filipino nurses ang nag-migrate sa Estados Unidos. As of 2022, ang Filipino nurses, 33% ng lahat ng foreign-born registered nurses sa Amerika. At 4% ng lahat ng nurses sa buong Estados Unidos, Filipino.

Imaginin mo, 1% lang ng total US population, Pilipino. Pero 4% ng nurses, Pilipino. Sobrang disproportionate.

Family Reunification: Ang Pinakamalalaking Dahilan Ngayon

Ngayon, ano’ng pinakakaraniwang ruta para sa mga Pilipinong nag-immigrate sa Amerika?

Family reunification.

Pag may kamag-anak ka nang US citizen o green card holder, pwede kang mag-file ng petition. At dahil marami nang Pilipino sa Amerika simula 1960s, dumami na rin ang pamilya nila doon. Kaya nag-snowball effect.

Halimbawa, may nurse na nag-migrate noong 1970s. Nag-asawa, nag-anak. Pagdating ng 1990s, ang anak niya, US citizen na. Pwede na niyang i-petition ang magulang niya sa Pilipinas, ang kapatid niya. Pagdating ng 2000s, yung mga pinsan niya, pwede na ring ma-petition. Ganyan ang pattern.

Ayon sa Commission on Filipinos Overseas (CFO), mula 1988 to 2018, halos 1.2 million Filipino emigrants ang pumunta sa Estados Unidos. At ang majority, dahil sa family reunification—mga anak, asawa, magulang, kapatid.

Saan Nakatira ang mga Pilipino sa Amerika?

Kung titingnan mo ang mapa, concentrated ang mga Pilipino sa ilang states:

1. California — 43% ng lahat ng Pilipino sa Amerika, nakatira sa California. Ito ang number one destination. Maraming Pilipino sa Los Angeles, San Diego, San Francisco Bay Area. May Historic Filipinotown pa sa Los Angeles. At sa Daly City (south of San Francisco), sobrang taas ng concentration ng Pilipino—tinawag pa ngang “Little Manila.”

2. Hawaii — 6% naman nasa Hawaii. May sense kasi ito ang unang destinasyon ng mga sakadas noon.

3. Texas, Illinois, New York, Nevada — mga 3-4%. Sa Texas, marami sa Houston at Dallas. Sa Illinois, marami sa Chicago area. Sa New York, marami sa New York City at New Jersey. Sa Nevada, marami sa Las Vegas (Clark County).

Ang interesteng bagay, kahit concentrated sa ilang lugar, medyo kumalat na rin sa ibang lugar. May Pilipino na sa halos lahat ng states—kahit sa mga rural areas.

Bakit Gusto Pa Ring Pumunta ng mga Pilipino?

Hanggang ngayon, madami pa ring Pilipino ang nag-aapply ng visa, nag-aapply ng petition. Bakit?

1. Mas Magandang Kalidad ng Buhay

Ito ang pinakahalatang dahilan. Mas mataas ang sahod sa Amerika. Ang median salary ng registered nurse sa US, $77,600 (2021 data). Sa Pilipinas? Mga 12 years ka magtratrabaho para makita ang equivalent ng 1 year salary sa Amerika. Sobrang laki ng gap.

Pag may trabaho ka sa Amerika, pwede kang bumili ng bahay, kotse. Pwede mong ipaaral ang anak mo sa magandang eskwelahan. May access ka sa quality healthcare.

2. Pamilya

Maraming Pilipino, mayroon nang pamilya sa Amerika. Natural lang na gusto nilang magsama. Kaya nag-petition sila para sa mag-asawa, magulang, anak, kapatid.

3. Opportunity para sa Professional Growth

Lalo na sa healthcare field, mas advanced ang technology at training sa Amerika. May opportunity ka na mag-specialize, mag-attend ng seminars, mag-pursue ng higher degrees. Ang experience mo, mas valuable.

4. Stability

Sa Pilipinas, kahit gaano ka katalino, kahit gaano ka kasipag, hindi guaranteed na magiging maganda ang buhay mo. May corruption, may inequality, may lack of opportunities sa ibang lugar.

Sa Amerika, mas may structure. Pag magsipag ka, pag nag-perform ka ng maayos, may reward. May meritocracy—at least mas malakas kaysa sa Pilipinas.

5. Culture at Lifestyle

May mga Pilipino rin na attracted sa American culture—ang emphasis sa individualism, diversity, personal freedom. May opportunity na mag-travel sa loob ng Estados Unidos—mula Grand Canyon hanggang sa Statue of Liberty, maraming pwedeng puntahan.

Ang Realidad: Hindi Lahat, Ginto

Pero importante ring tandaan—hindi lahat ng kuwento ng mga Pilipino sa Amerika, masaya.

Exploitation at Discrimination

Noong early 1900s, ang mga manongs, nakaranas ng matinding racism. Pero kahit ngayon, may discrimination pa rin.

Ang Filipino nurses, madalas nakakaassign sa understaffed hospitals, sa tough-working environments. May mga kaso ng unfair wages—kahit same work, mas mababa ang bayad sa foreign-trained nurses.

Noong COVID-19 pandemic, sobrang exposed ang mga Filipino nurses. Ang data, grabe—24% ng nurses na namatay dahil sa COVID sa Amerika, Filipino. Kahit 4% lang ng nurses, Filipino, 24% ng namatay, Filipino. Bakit? Kasi sila ang naka-assign sa frontlines, sa ICU, sa acute care.

May mga recruiting agencies din na nangmamanipulate—nangako ng green card, ng housing, pero hindi totoo. May legal battles pa noon noong 1980s dahil sa mga abusive practices.

Homesickness at Sacrifice

May cost din ang pag-migrate. Iiwan mo ang pamilya, barkada, kultura mo. Mag-aadjust ka sa bagong klima, bagong lifestyle. Ang ibang Pilipino, nahihirapan mag-cope.

May brain drain din sa Pilipinas. Ang pinakamagaling at pinakamatalinong nurses natin, umaalis. Kaya sa Pilipinas, kulang tayo sa nurses—mahina ang quality ng healthcare.

Uncertainty sa Immigration Policy

Hanggang ngayon, may uncertainties pa rin. Pag nagbago ang administrasyon sa Amerika, nagbabago rin ang immigration policy. Halimbawa, kamakailan lang, may concerns ang mga Pilipino dahil sa mas strict na policies sa ilalim ng certain administrations. May crackdown laban sa undocumented migrants.

Kaya kahit gusto nilang pumunta, may takot din sila.

Ang Kontribusyon ng mga Pilipino sa Amerika

Pero kahit may mga challenge, hindi maikakaila ang malaking kontribusyon ng mga Pilipino sa American society.

Sa Healthcare

Ang Filipino nurses, tinawag pang “backbone of American healthcare.” Lalo na sa ICU, acute care, long-term care facilities. Ang reputation nila—compassionate, well-trained, hardworking.

Maraming ospital sa Amerika, hindi kakayanin nang walang Filipino nurses. Lalo na sa panahon ng sakuna—Spanish Flu, World War II, HIV/AIDS epidemic, SARS, Ebola, COVID-19—nandyan ang mga Filipino nurses.

Sa Economy

Ang remittances—ang pera na ipinapadala ng OFWs sa Pilipinas—isa sa pinakamalaking sources ng foreign exchange ng bansa natin. Billions of dollars every year.

At sa Amerika naman, ang Pilipino-Amerikano, may higher median household income kumpara sa ibang immigrant groups. Maraming entrepreneurs, professionals, business owners.

Sa Kultura

Dinala ng mga Pilipino ang kultura sa Amerika. Ang Filipinong pagkain–adobo, lumpia, pancit—nagiging sikat na. May Filipino restaurants, grocery stores, community centers.

May mga Pilipino din sa entertainment industry—Bruno Mars, H.E.R., Vanessa Hudgens, Olivia Rodrigo. Sa pulitiko—may Filipino-American politicians na. Sa sports, sa business, sa lahat ng field.

Ang Pilipino, hindi lang nag-assimilate—nag-contribute sila sa diversity ng Amerika.

Ang Iba Pang Bansa na May Maraming Pilipino

Pero importante ring i-note—hindi lang Amerika ang destinasyon ng mga Pilipino.

Bukod sa Estados Unidos, ito ang mga bansa na may pinakamaraming Pilipino:

1. Estados Unidos — 2.1 million
2. Saudi Arabia — 629,000
3. Canada — 627,000
4. United Arab Emirates — 556,000
5. Australia — 281,000
6. Japan — 256,000

Kaya ang Filipinos, global talaga. Nasaan man sa mundo, may Pilipino doon.

Konklusyon

Kaya bakit maraming Pilipino sa Estados Unidos? Ang sagot—komplikado.

Nagsimula sa kolonisasyon noong 1898. Nagpatuloy through economic opportunities—plantations, farms, military service. Sumikat dahil sa healthcare migration noong 1960s. At patuloy pa rin dahil sa family reunification at paghahanap ng magandang buhay o ginhawa.

Ang kuwento ng mga Pilipino sa Amerika, kuwento ng sakripisyo, pagsisikap, at pag-asa. Kuwento ito ng mga taong umalis sa sariling bansa para maghanap ng ginhawa—para sa sarili, para sa pamilya.

At kahit may challenges, kahit may discrimination, kahit may kahirapan—patuloy pa ring lumalaban ang mga Pilipino. Patuloy silang nag-co-contribute, patuloy silang nag-sa-succeed.

Kaya sa susunod na marinig mo ang tanong na “Bakit ang daming Pilipino sa Amerika?”—alam mo na, hindi simple ang sagot. Ito ang resulta ng mahigit na 100 years ng history, ng colonialism, ng migration, ng paghahanap ng magandang buhay.

At ang mga Pilipinong iyon—sila ang bahagi ng mas malaking kuwento ng Pilipinas at ng Amerika.